Categorie archief: over mij

op de grond

In de drukte van de start van het schooljaar en ietwat “ongelukkig geplande” verbouwingen duwde ik het weg en voor me uit. Rauwe rouw. Te bruut, te hard,… nog niet aan toe, wetend dat het dan wel toeslaat als je het niet verwacht. Vandaag toch maar een poging gedaan met mijn klassieke “bleitcd” loeihard op de achtergrond. Als het jeukt, moet je loslaten en “bleiten”. En in mijn geval schrijven,…
Dat is altijd beter dan jezelf terug te vinden al huilend op de stoep bij de bakker of in de apotheek in de schaduw van de man met de hamer.

kwaad, kwaaaaaaaaaaaaaaaad,…
razend, …
briesend als een paard
mijn handen bonzend op mijn hoofd

niet omdat je er niet meer bent
maar, omdat mijn situatie
je nog zoveel verdriet heeft aangedaan

hopend dat je er dan misschien nog was ?
hier voor mij en voor ons allemaal ?

ik had je dat zo graag willen besparen
ik had het zo graag anders gezien
en jij vast en zeker ook

maar, we hebben het niet te kiezen
het leven is zoals het is
en dat is op één of andere manier ook wel goed

vallen is geen kunst
maar steeds opstaan wel

Mag ik nog eventjes stil en boos blijven liggen op de grond al kijkend naar de lucht?
Opstaan doe ik straks wel…………………………………………………………..op mijn eigen manier!
Zeker weten, je kent me toch !

Advertenties

afscheid van Vaartje

Een week geleden is mijn vader plots overleden. Tien dagen eerder had hij een hartstilstand thuis en is na een lange reanimatie nog overgebracht naar het Universitair Ziekenhuis op intensieve zorgen. Daar is geprobeerd hem vanuit coma terug naar bewustzijn te brengen. Na tien slopende dagen tussen hoop en wanhoop werd het duidelijk dat er geen bewustzijn en ook geen waardig leven meer mogelijk was. Hij is vrijdag in gezelschap van zijn gezin vredig ingeslapen en heeft geen pijn gehad, ook niet gedurende die 10 dagen intensieve zorgen. Wij hebben vrede met de manier waarop het gelopen is en troosten ons met de wetenschap dat hij het niet anders had gewild.

We namen gisteren samen met velen van hem afscheid. Het was een warme, serene, mooie en zeer persoonlijke viering. Dankjewel aan iedereen die dit mee mogelijk maakte. Het wordt een mooie gedeelde herinnering die we altijd zullen koesteren.

De overgang naar de onzekere overlevingsmodus en leven dag per dag, voelde (helaas) bekend aan. De bestaande sociale vangnetten werden herschikt, oude banden verstevigd en terug aangetrokken. En dat deed en doet deugd.

Maar, het gevoel van leegte door een pijnlijk gemis is nieuw.
De kleinkinderen voelden het allen scherp aan. “Alles gaat zo anders zijn.” vertelden ze los van elkaar.

Oh, ja
Ik heb nog nooit zo weinig stil gestaan bij een controlescan. De dokter, psy en verpleging steunden me weeral enorm bij dit onverwacht gebeuren.
Alles is nog steeds stabiel en zelf een lichte vooruitgang. Maar, ik ben nu officieel een chronische patiënt geworden en de bijwerkingen van langdurig medicijngebruik steken de kop op; zoals galstenen en mogelijkheid tot suikerziekte. Maar, dat zijn voorlopig zorgen voor later.

Later,…

Kapotte weegschaal

Onze weegschaal is kapot. Als ik erop sta, schommelt mijn gewicht tussen de 15 kg en de 115 kg. De realiteit zal er wel ergens tussen in zitten. Ze is echt stuk een nieuwe batterij brengt geen soelaas. Ik voelde me na de getuigenissen in Knack en 4*7 verlicht en wel 100 kg lichter. Ik heb het van me afgegooid, dat extra gewicht dat ik meesleurde. Ik verdeelde het figuurlijk in hapklare brokjes en strooide ze uit met de hulp van Inge en Liesbet. Je kan kiezen om het op te rapen en te bekijken, maar je kan het ook gewoon laten liggen waar het ligt. Je doet er mee wat je wilt. Ik weet ook niet wat het met je doet en kon dat ook niet voorzien. Of het net dat gewicht is dat bij jou een emmer doet overlopen, of dat het ontploft in je gezicht, of dat het je net die troost of inzicht bracht die je zocht. Het is niet meer van mij,… en het is wellicht niet aan mij om daar mee om te gaan.

Kanker hebben weegt door, … heel erg door… soms zo hard dat je er letterlijk door verlamd wordt. De eerste maanden na de (eerste) diagnose, werd ik elke ochtend licht en onbezonnen wakker. Een stem in mijn achterhoofd, fluisterde snel en vluchtig; “Je hebt iets ergs, er is iets heel ergs, je kan niet veel meer,….” En dan besefte ik het iedere keer terug. Ja, ik heb kanker en zelf uitgezaaide kanker. Ik ga niet meer lang leven… Het leek wel of ik werd ingedrukt door een grote onmetelijke zwarte zwaarte die ademen en opstaan moeilijk maakte.

De enge zwaarte loste langzaam maar zeker op, bij elke dag die voorbij ging, bij elke goede scan, bij elk leuk uitje, bij elk ding dat ik nog wel kon en kan,…. De reis naar Kenia loste de grootste zwaarte op. Ik stond vanaf toen terug meer onbezonnen op. Een stem zei op een zachte manier: “Ach, ja ik heb uitgezaaide kanker en wat dan nog ? Ik ben er nog en ben van plan van nog een tijdje te blijven. Ik besta ook met uitgezaaide kanker en ik ben nog altijd dezelfde als ervoor.” En ironisch genoeg hoe lichter het mentaal werd, hoe makkelijk de kilo’s er fysiek weer bijkwamen. Misschien maar goed dat de weegschaal kapot is.

De onverwachte zwaarte die de verandering van diagnose en prognose met zich mee bracht deelde ik dus een maand geleden uit. Ze is weg en toch ook weer niet,…. Een week later werd het artikel van Knack als insteek gebruikt bij de “bende van Anemie” op radio 1 om over de impact van prognoses te praten. Ik hoorde “Elke ” en “Knack” in één zin en zette me op een keukenstoel om te luisteren. De teleurstelling was groot. Ze hadden het artikel niet goed gelezen. De moedige getuigenis van de weduwe over haar man was mooi, eerlijk en herkenbaar. Ik ben ook super blij dat het bespreekbaar werd gemaakt. Maar, ik vond het o zo jammer dat ze appelen met peren vergeleken. Het feit dat ik me zo voelde door de verandering van diagnose en prognose werd niet opgepikt. Ik hoorde Anemie Peeters op de radio vertellen over “die vrouw uit Knack” in een context die niet de mijne was. Mijn buik kolkte over en ik begon impulsief te zoeken om te reageren. Mijn ratio suste me met de gedachte dat ik wel wist dat dit ging gebeuren en dat ik het los moest laten. Mijn buik en hoofd zijn nog in strijd en de teleurstelling primeert.
Kan er iemand misschien even Anemie bellen? Ik wil wel langskomen om het recht te zetten !

En na de grote vakantie kopen we wel een nieuwe weegschaal.

PS: De 4×7 docu “Als de dood” van Inge Snijders werd door bekende koppen geselecteerd en deze week nog eens uitgezonden. De docu werd gelauwerd om haar serene toon en poging om niet te ontroeren, zodat ze wel ontroerde.  En ja, dan ben ik ook een beetje trots op dat kleine kunstwerkje waar ik deel van mocht zijn.

3* mediamadammen in 4×7 en Knack

Inge, Liesbet en ik; drie “mediamadammen” (*),  toch even voor deze week. Drie jonge vrouwen met elk een persoonlijke drive en verhaal op zoek naar een eigen vormentaal. Samen op zoek naar de kracht van kwetsbaarheid, omgaan met grote emoties door het ontwikkelen van een universele taal over leven en dood. Drie moeders maar ook dochters en zussen die willen troosten en verbinden.

Inge Snijders maakte de docu “Als de dood” voor 4*7 van canvas. Je kan het bekijken op dinsdag 2 mei om 22u10.  Je kan het ook achteraf online bekijken.
Inge contacteerde me vorig jaar in juni om mee te werken aan een documentaire over mensen die geconfronteerd worden met de dood. Onze eerste ontmoeting werd verscheidene keren uitgesteld omdat de nieuwe NET diagnose roet in het eten strooide. Ons eerste verkennend gesprek was speciaal. Ik voelde direct dat dit goed zat. Geen inbreuk op de privacy van ons gezin, maar wel een eerlijke zoektocht naar de grote emoties en een universele taal. Het format beloofde iets speciaals te worden. In het najaar volgden er twee uitgebreide opnamesessies van zeer intieme en mooie gesprekken op de “bank” bij ons thuis. De tijd stond figuurlijk en ook letterlijk (achtergrondgeluid op de tape) stil. Daarna poseerden de 3 getuigen: Veerle, Peter en ikzelf een ganse dag in een studio. Inge bracht alles samen tot een uniek stukje beelden van slechts 7 minuten.

Via de patiëntenvereniging kwam ik onlangs in contact met freelance- journaliste Liesbet De Vuyst. Ze was vanuit een persoonlijke interesse op zoek naar mensen die wilden getuigen over de impact van prognoses bij ongeneeslijke ziektes. Mijn speciaal verhaal van foutieve diagnose en prognose maakte me ook een speciale getuige. Na een fijn verkennend telefoongesprek, volgde een warm interview bij ons thuis, terug op diezelfde bank als bij Inge. Het gesprek duurde langer dan verwacht en bracht ons beide een vorm van (h)erkenning. De weken erna volgde nog over en weer gemail om de juiste toon te zetten en de laatste puntjes op de i te zetten van het stuk tekst. De redactie van Knack zag dat het goed zat . Ze stuurde nog lieve fotograaf  Thomas voor een gepast portret op de “bank” in de tuin en het huis. Je kan het resultaat lezen in het nummer van woensdag 3 mei.

Toeval dat alles samenkomt deze week ? Ik ben net zoals jullie heel benieuwd naar het resultaat en vooral naar de impact ervan. Mijn getuigenissen zijn vooral een weergave van mijn emoties van een bepaalde tijdsperiode, najaar 2015 – winter 2017. Gevoelens en emoties zijn wat ze zijn, zonder oordelen…  Je kan er alleen maar mee leren omgaan en hopen dat erover getuigen herkenning en troost biedt bij anderen. Mijn verhaal brengen heeft mij alleszins deugd gedaan en vormt zo misschien wel het einde van een lastig hoofdstuk.

(*) en één mediaman, fotograaf Thomas leerde me dat fotografen vaak vergeten worden in het geheel. Hierbij een kleine poging om dit recht te zetten.

een eitje voor Pasen

in deze tijden
van scans en resultaten

voel ik me altijd
een windei
kwetsbaar zo zonder schaal

alles komt zo ongefilterd en direct binnen
en klutst me doorheen

soms wou ik dat
ik dan net iets uitgekookter was

“Lekker ! zo een eitje uit de pot”
zou Tijl zeggen
en vragen naar de “suiker”
terwijl hij naar het zoutvaatje wijst