Categorie archief: de gevoelens

de overwinning van de “guitige amazone”

“En als je eens probeert om er niets over te zeggen ?” … “Je moet niet altijd aan de ander denken, doe het uit zelfzorg. Als je geen zin hebt om er over te praten, dan doe je dat toch niet !” zei de psy, bijna met haar vingertje in de lucht. Ik weet dat ze gelijk heeft, waarom zou ik niet proberen? Waarom dat eens niet uittesten, de gelegenheid vroeg erom.

“De kakelende nachtegaal” met oude degelijke gekleurde regenjas ontving ons liederlijk in haar mooie huis. Alle aanwezige kinderen vonden samen de weg naar de enorme woonzolder en genoten van legovideo’s en extra chipszakken. Steven en ik zouden deze avond niet praten over de ziekte met de grote “K”. Toch niet tegen diegene die het nog niet wisten. De “wetenden” en lotgenoot werden kort gebrieft over mijn huidige algemene toestand. Voor de rest zou er die avond niets gezegd worden over ziekte, verlies of kanker.

De speciale gelegenheid was een reünie met een klein deel van de bende Spitsbroeders. Een 14-tal studenten en 2 proffen met ega (en ego) die in 1997 voor de eerste keer op studentenexpeditie gingen naar het koude en noordelijke Spitsbergen. Iets meer dan 20 jaar geleden trokken we met een volle rugzak, kerosine, muesli, jachtgeweren tegen ijsberen en veel zin voor avontuur over de arctische toendra van “Svalbard”. Een onvergetelijke, avontuurlijke kampeerreis die ons waarschijnlijk meer gevormd heeft dan we zelf beseften.

Terwijl we gezamenlijk genoten van betere versies van de gekende vriesdroogmaaltijden “chili con carna” “pasta” en “vleessaus”, vertelde ik de kinderen dat die “grijze” mannen mijn proffen waren van vroeger.  Sander en Toon keken hun ogen uit. Deze mannen en vrouwen leken niet ouder te zijn geworden. Nog steeds gebeten door avontuurlijk reizen en een voorkeur voor desolate plekken. Hun ogen twinkelden als ze over hun laatste reizen spraken. Wij, de studenten van toen, beseften dat we hun leeftijd hadden van toen. Zouden wij nu ook met zo’n bende studenten op zo’n reis vertrekken?

Het werd mij ook duidelijk dat de afgelopen 17 jaren meer bepalend waren dan die laatste 3 met “K”.  In die periode maakten we allemaal nog vele reizen naar het koude en desolate noorden; Alaska, Noorwegen, Zweden, Ijsland,… . En of bestemmingen met nomadenculturen; Mongolië, Atlasgebergte, Kenia,….  Het leken net die elementen te zijn die ons allemaal nog steeds verbonden zonder dat we dat beseften. Want de verschillende studiekeuzes hadden ons uit elkaar gedreven en slechts enkele hadden elkaar terug gevonden via hun werk.

Er was zoveel gebeurd in die periode na de reis/studies. Zoveel meer dan die recente “K” . De ontmoeting met desbetreffende partner, de keuze van/voor beroep en carrière, het uitbouwen van een gezin, het (ver)bouwen van een huis,…. Ik realiseerde me dat ik meer gevormd was door die zaken, dan door de afgelopen 3 jaren. “Elke” was duidelijk meer dan… . De psy had gelijk. Het deed zoveel deugd om er bewust geen aandacht te geven. Ik geef toe. Het vroeg hier en daar een beetje ombuigen van een verhaal of zaken wat ontwijken in een conversatie. Ik ben al meer dan 3 jaar niet meer aan het “werk”. Maar, dat wil niet zeggen, dat ik er niet over kan meepraten ;).

De volgende dag wentelde ik me een beetje in een overwinningsroes. Voor de gelegenheid had ik mijn fotoboek en reisverslag terug bovengehaald. Daarbij stak ook een landkaart met daarop onze route en opmerkingen van mede-reizigers. Eén van de proffen had me tot “guitige amazone” gedoopt. Omdat ik over de arctische toendra huppelde en hij me niet kon volgen. Ik heb ze teruggevonden, die guitige amazone, … Ze kan door omstandigheden wel niet meer zo goed tegen de koude. Vandaar dat ze (bijna) klaar staat om met kroost, moeder en man door de warme Afrikaanse Savanne te huppelen.

Advertenties

Onvoorwaardelijk & Te Veel TV

Ik heb net ontdekt dat dit berichtje stond te wachten op een goedkeuring voor publicatie. In de “drukte” van de afgelopen twee maanden heb ik het compleet over het hoofd gezien. Mijn hoofd zit vol met zoveel en dan beginnen dingen “te wegen”. Eerste tekens van “te veel”. Ik heb genoten van “Taboe”. Ik moet lachen met “Gevoel voor tumor”. Maar, “Afscheid” laat ik nu wel aan me voorbij gaan, sorry. Het doet me vaak denken aan een zwangerschap, dan zie je plots ook overal zwangere koppels en buggies.  Zo zie ik precies nu alleen maar programma’s over kanker, afscheid en doodgaan. Al en geluk is de lenteroep van de tuin heel groot om even letterlijk de handen en hoofd in het zand te steken.

Ik heb, net zoals vele anderen, echt wel genoten van het programma “Taboe” en meer specifiek de aflevering over ongeneeslijk zieken op één. Het deed op een vreemde manier deugd, om de herkenbare situaties en worstelingen te zien. De geschetste portretten waren sereen en mooi. Gastheer Geubels ontpopte zich ook tot een ontwapende en oprechte interviewer.  Sander keek die avond stiekem mee in de zetel onder het mom “ik kan niet slapen.” Ik vroeg me af of dat het bij hem was blijven hangen dat het belangrijk was om te praten over de dood en hoe jij einde ziet.

Ik kon het niet, drie jaar geleden, direct spreken over mijn dood. Het vroeg tijd, veel tijd. Erover praten, leek alsof het zich zou voordoen als een onwrikbare “self-fulfilling prophecy “. Ik schreef “stiekem” dingen op in een boekje als een soort schatkistje met hartsgeheimen. Ik sprak er wel over naar aanleiding van het overlijden van grootouders met de kinderen en Steven. Zeker nadat ik door had dat het voor mij als “stervende” niet zo belangrijk was als voor de overblijvers . Als je niets meer te willen hebt, …. . Zolang dat zij maar iets hadden dat voor hen het rouwen “makkelijker” maakte. Ondertussen kan ik er wel weer over praten omdat het “terug” iets verder van me af ligt.

Hoewel, het was schrikken toen Toon me op een doodgewone ochtend vroeg:
“Mama, weet je al waar je uitgestrooid wil worden ?” Het was voor hem een normale vraag.  Ik antwoordde “Ik weet het nog niet goed. Ik twijfel. Of wel op allerlei plekjes waar ik op reis ben geweest,…”. Ik kreeg geen tijd om mijn antwoord af te maken.
“Dus niet op een kerkhof?” ‘Ja, misschien zoals Vaartje in die pot op de kast, dan vindt Tijl dat terug zo schattig dat jij in die pot past !”.
“Ja, dan kunnen jullie er nog over nadenken en dan ben er toch nog een beetje.”
Na een kleine denkpauze.
” Mama, moet je die pot dan terug geven als je bent uitgestrooid? Of hebben ze er meerdere ?””Ze hebben er meerdere, in allerlei vormen en maten,…” antwoordde ik als een pro. “Ik denk niet dat je dit jaar gaat doodgaan, he mama.” “En ook niet binnen twee weken ofzo?” “Wat denk jij?”
Ik herinner me net dezelfde vragen van Sander, twee jaar geleden. “Neen, Toon ik denk ook niet dat het zo snel zal gaan.” “Ok !” Hij verliet de kamer en was gerustgesteld om zorgeloos op “sprookjesklassen” te vertrekken al denkend “Mama, gaat niet direct dood, check! En nu nog oefenen om mijn bed op te dekken”.

De plotse dood van mijn vader en Rob, maakten hen terug onzeker. Mensen kunnen zo maar van de ene op de andere moment sterven en verdwijnen uit je leven. Doodgaan is niet meer terug komen. Tijl snapt het nog niet goed. “Vaartje kan toch terug levend worden !” “Kan jij zijn hartje niet terug maken, mama”. Grote broer Sander zorgde voor de ontnuchterende antwoorden, “Dood is dood, dan kom je niet meer terug, Tijl !”. Ik legde hen voor de zekerheid toch maar uit, dat de kans dat ik plots zal sterven niet groot is. Dat zij het op voorhand zullen weten en dat het dan slechter met me zal gaan.

Hoewel, het leven heeft ons ondertussen al lang geleerd, dat niets zeker is…
Uitgezonderd de onvoorwaardelijke liefde van ouders voor hun kinderen… en omgekeerd ! Die is er en blijft voor altijd ?

Wat nu ?… in het verzet !

“Wat nu ?” denk ik bij mezelf.
De rollercoaster lijkt (eindelijk) stil te staan, na drie jaar. Er is tijd en ruimte om echt aan “diepe” verwerking te beginnen. Het gaat nu echt over mezelf. Niet over die jonge vrouw, die van alles heeft meegemaakt, die ik wel zo goed begreep.

Durf ik al op te kijken en mijn rug te strekken in dat kleine bakje van de rollercoaster?
Houd ik me het beste nog even sterk om nogmaals onverwacht over kop te gaan?
Durf ik al uit te stappen en voorzichtig rond te kijken?
Kan ik het echt aan om alle omstaanders in het gezicht aan te kijken?
Wil ik dat wel?

Eens uitgestapt wat doe ik dan?
Welke richting ga ik uit?
Is er wel een bordje uitgang te bespeuren?
Of wandel je gewoon in een lus terug richting rollercoaster?

Hoeveel ruimte van mijn identiteit geef ik aan de ziekte?
Hoeveel neemt ze ongevraagd al in?
Te veel ! roept het hoofd en lichaam tegelijkertijd.

Gebrek aan controle duwt richting frustraties.
Ik ga in verzet !

Die kanker moet op rantsoen,…
genoeg “Elke”, is genoeg.

PS: De botscan gaf aan dat er geen compressie is op de zenuwen. Voor zover goed te bepalen, lijkt er geen significante groei te zijn. Oef,… nu op zoek naar de andere mogelijke oorzaak en extra bezoekjes aan de kine.

“levend” verlies en chronische rouw

Er hangt een wolk van tristesse om me heen. Ik neig naar buien van diepe melancholie. Het overvalt me gewoon. Opeens is het daar en zit ik er mee. Ik voel me ook opstandig en onbegrepen.  Ik krijg er niet echt vat op en dat maakt me lastig. Het heeft zeker niets te maken met het verlies van Vaartje, het voelt anders.

Vanwaar komt het gevoel toch?
Van de indringende blik van Sander als hij naar me kijkt als ze zeggen op tv “mijn zus stierf aan kanker” bij de promotie van de stichting tegen kanker?
Het zogezegde “vallen van het blad”, de invoering van het winteruur en het inzetten van de onvermijdelijke donkere herfst en winter?
Was het de periode van mooie herdenkingen en het verliezen van meerdere lotgenoten op een zeer korte tijd?
De stilte na de storm van een razend drukke verbouwperiode. Na lang en uitvoerig overleg in het voorjaar hadden we besloten om door te gaan met het sluitstuk van onze 8 jaar durende verbouwing vooral als een soort zoektocht naar terugkerende normaliteit binnen ons gezin.
Was het de ontdekking dat ik in mijn hoofd, net zoals mijn bio-vriendinnen trouwens, nog die jonge dynamische vrouw van 25 was , die de wereld ging bestormen en verbeteren (en dat mannen van 50, dan plots heel oud lijken ;)). De kalender en de leeftijd van de babysitters zetten ons allen op onze plaats, fysiek dan toch. Het wordt nog wennen aan die nieuwe voordeur die er aan zit te komen.

Ik ben weliswaar een heel stuk beter dan vorig jaar zowel fysiek en mentaal. Ik ben niet meer die vrouw die het leven half had losgelaten in de 4*7 reportage. Ik omarm het leven terug volop. Ik ben ook relatief gezien actiever dan een jaar geleden, de spierpijnen zijn veel minder (na een kuur vitamine D).  Ik neem terug meer taken op in en buiten het huishouden. Maar, het besef dat de ziekte chronisch is en nooit zal weggaan en me tegenhoudt om een “normaal” leven te leiden, snijdt er telkens weer diep in. Het lukt me dan niet om die opgelegde beperkingen te omarmen. Er lijkt ook weinig tot geen positieve progressie meer mogelijk in de toekomst. Het is meer “as good as it gets” en het beste er van maken hier nu en vandaag. Er is de benauwde zekerheid dat het voornamelijk minder zal worden.

De afgelopen periode rolde ik ook van de ene bijwerking van langdurig medicijngebruik in de andere. Dat bijzaken hoofdzaken worden is op een of andere manier wel goed, want ik ben stabiel. Maar, het vraagt veel energie om jezelf steeds flexibel op te stellen en aan te passen. Mijn zeer hoge bloeddruk was 3 maanden een zeer acuut probleem. Na het 5de soort medicijn, is de hoge bloeddruk eindelijk onder controle, geen dikke enkels meer en niet meer flauwvallen. Binnenkort ga ik op consultatie om de beginnende diabetes aan te pakken via dieetadvies. En mijn galstenen veroorzaken geen last, maar als het erger wordt, moet mijn galblaas verwijderd worden. Geen leuke vooruitzichten en ook ver weg van die zo gewilde normaliteit.

Getriggerd door het laatste blogbericht van Merel, ging ik me verdiepen in rouwverwerking. Het was dan ook een hele opluchting dat ik volgende stukje las over “levend” verlies en chronische rouw. Een nieuw paradigma over verlies ingevoerd in 2012 door Manu Keirse. Ik herkende er zoveel van mezelf en mijn directe omgeving in.  En ook het ongewilde en onbedoelde onbegrip van de ruimere omgeving. Ik haalde opgelucht adem. Het gevoel is normaal en gekend voor zijn terugkerend karakter in toenemende intensiteit. Het telkens moeten omgaan met je beperkingen.

Iets om over na te denken komende vrijdag 10 november op de wereldwijde Netkankerdag. Je kan in de inkomhal van UZ Antwerpen en AZ Nikolaas lotgenoten vinden die je meer vertellen over NETkanker.
Op zondag 12 november gaat de jaarlijkse infodag door in samenwerking met NETwerk, (een netwerk van ziekenhuizen in het Antwerpse en het Waasland) en vieren we het 5-jarig jubileum van de patiëntenvereniging NET &MEN vzw. Ik ben zondag ook van de partij, gedreven en geëngageerd zoals altijd, verlies of niet.

Incasseren en benoveren

” Onderstaand moet je zingen op de aanstekelijke melodie van “repeteren, repeteren” van Samson en Gert. Het bleef deze zomervakantie maar in mijn hoofd rondgaan en toen kwam dan de spot over “benoveren”.  En wat deden we dit najaar ? Benoveren en incasseren.

incasseren, incasseren
wie zijn best doet, kan het leren
incasseren,  verteren en opveren

incasseren, incasseren
wie niet wil, zal het ook leren
incasseren, verteren en opveren

niet te veel, niet te erg
hoofd naar omhoog en naar omlaag
al die vreselijke nieuwtjes
oh die hoor ik toch niet graag

incasseren, incasseren
wie niet wil, zal het ook leren
incasseren, verteren en opveren

op de grond

In de drukte van de start van het schooljaar en ietwat “ongelukkig geplande” verbouwingen duwde ik het weg en voor me uit. Rauwe rouw. Te bruut, te hard,… nog niet aan toe, wetend dat het dan wel toeslaat als je het niet verwacht. Vandaag toch maar een poging gedaan met mijn klassieke “bleitcd” loeihard op de achtergrond. Als het jeukt, moet je loslaten en “bleiten”. En in mijn geval schrijven,…
Dat is altijd beter dan jezelf terug te vinden al huilend op de stoep bij de bakker of in de apotheek in de schaduw van de man met de hamer.

kwaad, kwaaaaaaaaaaaaaaaad,…
razend, …
briesend als een paard
mijn handen bonzend op mijn hoofd

niet omdat je er niet meer bent
maar, omdat mijn situatie
je nog zoveel verdriet heeft aangedaan

hopend dat je er dan misschien nog was ?
hier voor mij en voor ons allemaal ?

ik had je dat zo graag willen besparen
ik had het zo graag anders gezien
en jij vast en zeker ook

maar, we hebben het niet te kiezen
het leven is zoals het is
en dat is op één of andere manier ook wel goed

vallen is geen kunst
maar steeds opstaan wel

Mag ik nog eventjes stil en boos blijven liggen op de grond al kijkend naar de lucht?
Opstaan doe ik straks wel…………………………………………………………..op mijn eigen manier!
Zeker weten, je kent me toch !