Categorie archief: de behandeling

Wat nu ?… in het verzet !

“Wat nu ?” denk ik bij mezelf.
De rollercoaster lijkt (eindelijk) stil te staan, na drie jaar. Er is tijd en ruimte om echt aan “diepe” verwerking te beginnen. Het gaat nu echt over mezelf. Niet over die jonge vrouw, die van alles heeft meegemaakt, die ik wel zo goed begreep.

Durf ik al op te kijken en mijn rug te strekken in dat kleine bakje van de rollercoaster?
Houd ik me het beste nog even sterk om nogmaals onverwacht over kop te gaan?
Durf ik al uit te stappen en voorzichtig rond te kijken?
Kan ik het echt aan om alle omstaanders in het gezicht aan te kijken?
Wil ik dat wel?

Eens uitgestapt wat doe ik dan?
Welke richting ga ik uit?
Is er wel een bordje uitgang te bespeuren?
Of wandel je gewoon in een lus terug richting rollercoaster?

Hoeveel ruimte van mijn identiteit geef ik aan de ziekte?
Hoeveel neemt ze ongevraagd al in?
Te veel ! roept het hoofd en lichaam tegelijkertijd.

Gebrek aan controle duwt richting frustraties.
Ik ga in verzet !

Die kanker moet op rantsoen,…
genoeg “Elke”, is genoeg.

PS: De botscan gaf aan dat er geen compressie is op de zenuwen. Voor zover goed te bepalen, lijkt er geen significante groei te zijn. Oef,… nu op zoek naar de andere mogelijke oorzaak en extra bezoekjes aan de kine.

Advertenties

resultaat van de scan: nog meer scans ?

De laatste opvolgingsscan dateerde van eind juli, genomen tussen het overlijden en de uitvaartplechtigheid van mijn vader. Ik wilde geen scan die mijn “grote” verjaardagsplannen kon verstoren. In samenspraak met de oncoloog werd de scan begin januari gepland. Door allerlei beleidstoestanden kon ik deze keer niet terecht in het vertrouwde ziekenhuis. Er werd een MRI scan gepland in een ziekenhuis in de regio met een soortgelijk toestel, zodat vergelijken gemakkelijker zou zijn. Het is namelijk de evolutie die belangrijk is.

Alles verliep vlot in het andere ziekenhuis. De timing werd gerespecteerd. Ze gingen mijn scan met spoed behandelen omdat ik de volgende dag op consultatie ging.  Dezelfde namiddag kon ik zelf het gevalideerde verslag inkijken. De tumoren in pancreas, lever en botten werden besproken, maar geen uitspraak over de evolutie. Op de consultatie de volgende dag, werd afgesproken dat de huisradioloog deze beelden met de vorige ging vergelijken. Maar, zowel Steven, oncoloog en ik zagen dat het over een stabiele situatie ging, rationeel dan toch. Emotioneel ontplofte ik de volgende dag. Ik wist met mezelf geen blijf.  Zonder een extra bevestiging van de radioloog volgens de RECIST criteria, kon ik het precies niet aannemen. De pijnlijke inspuiting van de Sandostatine zat er mogelijk voor iets tussen. Ik heb nog nooit zoveel pijn gehad van de inspuiting. Het leek of mijn lichaam helemaal pijnlijk verkrampt zat. Elke botuitzaaiing liet van zich horen in de vorm van zeurende pijn. Soms werd ik even misselijk van de pijn. Na 3 vervelende dagen was het over. De pijn werd terug herkenbaar en makkelijker behandelbaar. Na een week kwam ook de verlossende bevestiging van de huisradioloog alles stabiel volgens de RECIST criteria.

Ik lijk het steeds te vergeten, wat zo’n scan met je doet emotioneel. Ik was zo boos op mezelf. Waarom heb ik dokters en scans nodig om te zeggen dat het goed met me is? Waarom kan ik mijn lichaam zelf niet meer vertrouwen ? Waarom begin je plots aan alles te twijfelen?  De confrontatie met het bedrog van mijn lichaam is moeilijk te plaatsen. Ik voelde me 3 jaar geleden wel ziekjes en slapje, maar niet “echt” ziek. En dan blijkt het zo ernstig te zijn ! En dan toch weer niet zo ernstig? Mijn lichaam lijkt dokters, radiologen, oncologen en mezelf continu zand in de ogen te strooien. En toch moet ik er mee verder. Mijn lichaam is het enige dat kan aangeven waar er pijn is, wat er wel en niet gaat. Steeds weer vertrouwen op datgene dat je zo hard bedrogen heeft, je zou voor minder emotioneel worden of twijfelen.

Ik ben wel stabiel, maar de zorgen zijn niet voorbij. De pijn in mijn linkerschouder en de geknelde zenuwen in mijn linkerpink en ringvinger blijven te lang aanhouden, dat een extra botscan zich opdringt. Ik word in februari weer eventjes radioactief en reserveer in mijn agenda ook al een plaatsje voor een DOTATOC pet scan voor april.  Nog even spannend of het de vele botmeta’s zijn of dat er toch iets heel anders aan de hand is. Tijdens de consultatie viel (nogmaals) het woord “uitzonderlijk”. “Ik ken geen patiënten die nog zoveel kunnen met zoveel botuitzaaiingen.” Ik besloot, na mijn frustratie te delen op de gesloten facebookgroep van de patiëntenvereniging, dat unieke maar te omarmen en er heel blij mee te zijn. Andersom zou veel erger zijn en niet zo goed voor mijn bloeddruk.

 

“levend” verlies en chronische rouw

Er hangt een wolk van tristesse om me heen. Ik neig naar buien van diepe melancholie. Het overvalt me gewoon. Opeens is het daar en zit ik er mee. Ik voel me ook opstandig en onbegrepen.  Ik krijg er niet echt vat op en dat maakt me lastig. Het heeft zeker niets te maken met het verlies van Vaartje, het voelt anders.

Vanwaar komt het gevoel toch?
Van de indringende blik van Sander als hij naar me kijkt als ze zeggen op tv “mijn zus stierf aan kanker” bij de promotie van de stichting tegen kanker?
Het zogezegde “vallen van het blad”, de invoering van het winteruur en het inzetten van de onvermijdelijke donkere herfst en winter?
Was het de periode van mooie herdenkingen en het verliezen van meerdere lotgenoten op een zeer korte tijd?
De stilte na de storm van een razend drukke verbouwperiode. Na lang en uitvoerig overleg in het voorjaar hadden we besloten om door te gaan met het sluitstuk van onze 8 jaar durende verbouwing vooral als een soort zoektocht naar terugkerende normaliteit binnen ons gezin.
Was het de ontdekking dat ik in mijn hoofd, net zoals mijn bio-vriendinnen trouwens, nog die jonge dynamische vrouw van 25 was , die de wereld ging bestormen en verbeteren (en dat mannen van 50, dan plots heel oud lijken ;)). De kalender en de leeftijd van de babysitters zetten ons allen op onze plaats, fysiek dan toch. Het wordt nog wennen aan die nieuwe voordeur die er aan zit te komen.

Ik ben weliswaar een heel stuk beter dan vorig jaar zowel fysiek en mentaal. Ik ben niet meer die vrouw die het leven half had losgelaten in de 4*7 reportage. Ik omarm het leven terug volop. Ik ben ook relatief gezien actiever dan een jaar geleden, de spierpijnen zijn veel minder (na een kuur vitamine D).  Ik neem terug meer taken op in en buiten het huishouden. Maar, het besef dat de ziekte chronisch is en nooit zal weggaan en me tegenhoudt om een “normaal” leven te leiden, snijdt er telkens weer diep in. Het lukt me dan niet om die opgelegde beperkingen te omarmen. Er lijkt ook weinig tot geen positieve progressie meer mogelijk in de toekomst. Het is meer “as good as it gets” en het beste er van maken hier nu en vandaag. Er is de benauwde zekerheid dat het voornamelijk minder zal worden.

De afgelopen periode rolde ik ook van de ene bijwerking van langdurig medicijngebruik in de andere. Dat bijzaken hoofdzaken worden is op een of andere manier wel goed, want ik ben stabiel. Maar, het vraagt veel energie om jezelf steeds flexibel op te stellen en aan te passen. Mijn zeer hoge bloeddruk was 3 maanden een zeer acuut probleem. Na het 5de soort medicijn, is de hoge bloeddruk eindelijk onder controle, geen dikke enkels meer en niet meer flauwvallen. Binnenkort ga ik op consultatie om de beginnende diabetes aan te pakken via dieetadvies. En mijn galstenen veroorzaken geen last, maar als het erger wordt, moet mijn galblaas verwijderd worden. Geen leuke vooruitzichten en ook ver weg van die zo gewilde normaliteit.

Getriggerd door het laatste blogbericht van Merel, ging ik me verdiepen in rouwverwerking. Het was dan ook een hele opluchting dat ik volgende stukje las over “levend” verlies en chronische rouw. Een nieuw paradigma over verlies ingevoerd in 2012 door Manu Keirse. Ik herkende er zoveel van mezelf en mijn directe omgeving in.  En ook het ongewilde en onbedoelde onbegrip van de ruimere omgeving. Ik haalde opgelucht adem. Het gevoel is normaal en gekend voor zijn terugkerend karakter in toenemende intensiteit. Het telkens moeten omgaan met je beperkingen.

Iets om over na te denken komende vrijdag 10 november op de wereldwijde Netkankerdag. Je kan in de inkomhal van UZ Antwerpen en AZ Nikolaas lotgenoten vinden die je meer vertellen over NETkanker.
Op zondag 12 november gaat de jaarlijkse infodag door in samenwerking met NETwerk, (een netwerk van ziekenhuizen in het Antwerpse en het Waasland) en vieren we het 5-jarig jubileum van de patiëntenvereniging NET &MEN vzw. Ik ben zondag ook van de partij, gedreven en geëngageerd zoals altijd, verlies of niet.

Ode aan de zorgmantel- dragers

Vandaag 23 juni is het de dag van de mantelzorgers. Ze verdienen het om in de bloemetjes te staan. Al die mensen die zomaar de zware taak erbij nemen om voor iemand te zorgen en probleemloos zichzelf wegcijferen.

Het lijkt zo vanzelfsprekend binnen een relatie dat je voor je partner zorgt als die ernstig ziek wordt. Heel het gezin of omgeving wordt mee “ziek” als het ware. Alles moet wijken voor de zorg en de behandeling van de patiënt. De patiënt en zijn ziekte zijn de spil waarrond alles lijkt te draaien. De mantelzorgers draaien anoniem mee rond in het verhaal; als gastheer of gastvrouw bij bezoek, als kinderoppas, als kok, als taxiservice, als tijdelijke drager, als klankbord, als medisch aanspreekpunt, als privé nurse…. als zo oneindig veel meer.

Bij ons gezin veranderde de taakverdeling onderling stevig. Steven kreeg plots een heel groot gedeelte van de “mamazorg” van de 3 jongens erbij. Zorg die hij nog niet kende, die hij moest uitzoeken en heruitvinden samen met de kinderen. Familiale ochtend- en avondspitsen bleken ook moeilijk “uit te besteden” of te “delegeren”. We wilden ook graag zoveel mogelijk “normaal” blijven doen als houvast in deze labiele periode. Al bij al bleef de echte zorg (wassen, aankleden, medicatie beheren) voor mij als patiënt redelijk beperkt. Ik was en ben in staat om voor mezelf te zorgen. De behandelingen legden wel beslag op bijna al onze tijd. Steven werd plots het hele fundament van ons gezin, hij moest mij erbij (ver)dragen.  Als hij zou breken, leek het of we allemaal ten onder zouden gaan. Zelfzorg werd een nieuwe uitdaging voor ons allemaal; gezin, familie en vrienden.

Het is verleidelijk om in de valkuil te trappen van de neerwaartse spiraal van elkaar te willen sparen. Hij moest al zo machteloos toekijken op die harde feiten en gestolen toekomst. Waarom zou ik hem dan niet sparen en zwijgen dat het toch nog pijn deed en dat soms de medicatie niet goed leek te werken. Waarom zou hij me belasten met al de dagdagelijkse beslommeringen en zeggen dat het ook hem wel eens te veel werd als Tijl zijn willetje liet blijken. We hebben samen al wat doorstaan; letterlijk een groot brandje geblust en meerdere lastige stressvolle situaties tijdens reizen en pril ouderschap. We lezen moeiteloos elkaars lichaamstaal en dat maakt het soms nog moeilijker. Het went niet om geliefden het moeilijk te zien hebben door jouw situatie waar je zelf niet om gevraagd hebt.  Maar, je moet er door als team met de nodige zorg om je eigen grenzen te bewaken.

Hij heeft het maar gedaan en doet het nog steeds; werken, gezin draaiende houden, klankbord spelen, … Geen enkele consultatie heeft Steven gemist in de afgelopen 2 en half jaar. Hij is er steeds als onmisbaar stukje van “ons kankerteam”. De verpleging is het gewoon van ons samen te zien. Het is iets dat we iedereen ook aanraden, twee mensen horen meer dan één op een consultatie. Als er één uit het lood wordt geslagen, volgt de andere even verder en omgekeerd.

Dus deze blogpost is voor Steven en voor al die andere moedige mantelzorgers (en mantelzorgers voor de mantelzorgers).
Dankjewel, wees ook zo lief voor jezelf en zorg goed voor jezelf!
Ik besef maar al te goed dat het niet altijd zo vanzelfsprekend is.

PS: volgende week vieren we op geheel eigen-wijze ons tweejarig huwelijksjubileum.

“Goeie scan. Alles stabiel. Spuitje verderzetten.”

Dat was de korte en krachtige samenvatting van Steven…

Vandaag gingen we weten of de huidige behandeling met de maandelijkse inspuiting Sandostatine LAR voldoende is of niet. Dat was eigenlijk nog niet onderzocht en zonder deze gegevens heeft starten met elke andere vorm van behandeling geen zin. Waarom overschakelen naar een nieuwe therapie als de huidige voldoende resultaat geeft en tot hiertoe ook geen noemenswaardige bijwerkingen (in vergelijking met chemo)? Deze simpele logische vraag was een beetje de conclusie van ons bezoek aan Leuven en terugkoppeling met onze “eigen vertrouwde” oncoloog.

In Leuven was voorgesteld om nog niet te starten met de inwendige radiotherapie of PRRT. Ze stelden na een consultatie, studie van de vele scans, bloedresultaten en een multidisciplinair oncologisch consult (MOC) voor om ook het medicijn Afinitor bij te nemen (cfr het vooropgestelde protocol voor terugbetaling). Ik stond niet echt te springen om een medicijn bij te nemen met bijwerkingen als vermoeidheid, haaruitval, aften, diarree,… Bijwerkingen die verdacht veel op chemobijwerkingen lijken. Ik ben nu net traag maar zeker aan het herstellen van die 27 chemo’s. En als het allemaal niet meer zo dringend is als voorheen, omdat alles zo traag groeit, waarom dan nu die haast?  De feiten dat Afinitor enkel werkt als je het dagelijks heel secuur inneemt, geen pompelmoessap meer mag drinken en dat je er ook resistent voor kan worden, maakten het medicijn niet populairder. Hoewel, de ervaringsdeskundigen van de patiëntenvereniging me gerust stelden en een hele hoop handige en praktische tips gaven.

Met een lijst van vragen en bemerkingen trokken we naar “onze” oncoloog. Samen maakten we een plan om eerst een MRI scan te doen om na te gaan wat de huidige behandeling van Sandostatine doet. Aan de hand van deze resultaten konden we daarna opnieuw samen met Leuven alle opties bekijken. Onthaasten mocht en kon omdat mijn bloedwaarden supergoed waren; de tumormerker chromogranine A was van 14.000 in juli naar 3.000 gezakt en mijn leverenzyme “alkalische fosfatase” zat voor de eerste keer in 2 jaar onder een normale grens !  Er keerde weer rust in ons huis en hoofd…. tot deze week.

Ik kreeg gisterennamiddag de resultaten van de MRI scan van afgelopen dinsdag doorgestuurd via mail. Het was supergoed nieuws. Alles was stabiel gebleven en er was mogelijk (nog) minder activiteit in mijn vele levertumoren. Ook de botmeta’s waren stabiel gebleven voor zover ze dat kunnen zien en meten op de scan. De vele botmeta’s zijn moeilijk te behandelen en bepalen ook het meeste mijn levenskwaliteit. Ik neem toch nog dagelijks 6 pijnstillers tegen de bot- en spierpijnen. Je zou mijn botten moeten horen kraken als ik beweeg ? Ik sta er soms zelf versteld van.

De consultatie in ons vertrouwd ziekenhuis vandaag verliep in een opgeluchte en blije sfeer. De eerste positieve scan sinds de nieuwe diagnose. Ik heb eigenlijk altijd al positieve scans gehad tot hiertoe (uitgezonderd de eerste dan !). Vandaag kwam er ook de bevestiging uit Leuven, gewoon verder doen zoals we bezig zijn en de opvolging mag zelf wat minder. Afinitor en PRRT zijn voorlopig nog niet aan de orde. Maar, het is wel fijn om ze als behandelingsmogelijkheden achter de hand te hebben.

Ik weet niet of de Sint nog kan tippen aan dit kadooke !

Elke groet ’s morgens (opnieuw) haar lichaam

Dag vetcelletjes op mijn dijen,
jullie kunnen allemaal terug uit deinen.

Dag weerbarstige haarpiekjes op mijn hoofd,
ik heb altijd in jullie terugkeer geloofd.

Dag port a cath,
handige toegang tot mijn bloedvat.

Vaarwel spuitprikplekjes in de buik,
met jullie is het over en uit.

Hello neuropathie tot aan mijn knie,
Hoezo, ik voel je nie ?

Vaarwel nagelriemchemokringen op mijn dikke teen,
ik knip je wel weg, zo meteen.

Dag lijf !
Ik denk dat ik hier nog wel even blijf!

 

Er zijn zo van die dagen,..

dat je niet wakker wilt worden met weerman Frank die vrolijk in je ochtendoren aankondigt dat het mooi weer is voor de azaleaverkoop voor “kom op tegen kanker“. Het liefst sla je dan je wekker af met genoeg “force” om de kankerfrustratie van je af te zetten,… Vooral in een periode met veel ziekenhuisbezoeken en onzekerheid over de voorgestelde behandeling kan je de media aandacht best wel missen.  (Lieve weerman Frank, neem dit alsjeblieft niet persoonlijk op. Ik heb enorm veel respect voor deze campagne en het vele vrijwilligerswerk .)

Maar, er zijn ook zo van die dagen,
waar er extra aandacht in de wereld wordt gevraagd voor een bepaald type kanker. Zeker als de kanker minder bekend is (zelfs bij huisartsen) of zeer venijnig is en vaak direct dodelijk van aard. Dit doet uiteraard geen afbreuk aan het verdriet en de miserie die gepaard gaat bij de diagnose van elk type kanker. Laten we dat alsjeblieft niet met elkaar gaan vergelijken.

Vandaag zit min of meer tussen “mijn twee wereldkankerdagen” in;

De wereldNET kankerdag  was op 10 november. Een “zebralotgenoot” en zijn familie verwoordden het heel mooi en correct in de krant en koppelden er een leuke en lekkere actie aan.

Op 17 november is het wereldpancreaskankerdag en wordt er aandacht gevraagd voor het venijnige karakter van pancreaskanker. Ook dit werd in de media al opgepikt.

Er zijn in deze periode nog van die speciale dagen die mijn aandacht trekken;
– 20 oktober was de dag tegen kanker
– 21 oktober was de dag van de jeugdbeweging
– 30 oktober was de dag van de stilte
– 6 november was in Engeland en Frankrijk “equal pay day”
– 11.11.11 vroeg aandacht voor gezondheidszorg voor iedereen
– 5-6/11 en 12-13/11 zetten ecobouwers hun deuren open
– 19-20 november is de dag van de natuur

Na een week met veel media aandacht over de drukte aan de overkant van de plas, kan een goede dosis engagement en groepsgevoel misschien wel deugd doen.

En op 27 november vinden jullie me op de infodag NET & MEN  !