Categorie archief: dansjes in de regen

de overwinning van de “guitige amazone”

“En als je eens probeert om er niets over te zeggen ?” … “Je moet niet altijd aan de ander denken, doe het uit zelfzorg. Als je geen zin hebt om er over te praten, dan doe je dat toch niet !” zei de psy, bijna met haar vingertje in de lucht. Ik weet dat ze gelijk heeft, waarom zou ik niet proberen? Waarom dat eens niet uittesten, de gelegenheid vroeg erom.

“De kakelende nachtegaal” met oude degelijke gekleurde regenjas ontving ons liederlijk in haar mooie huis. Alle aanwezige kinderen vonden samen de weg naar de enorme woonzolder en genoten van legovideo’s en extra chipszakken. Steven en ik zouden deze avond niet praten over de ziekte met de grote “K”. Toch niet tegen diegene die het nog niet wisten. De “wetenden” en lotgenoot werden kort gebrieft over mijn huidige algemene toestand. Voor de rest zou er die avond niets gezegd worden over ziekte, verlies of kanker.

De speciale gelegenheid was een reünie met een klein deel van de bende Spitsbroeders. Een 14-tal studenten en 2 proffen met ega (en ego) die in 1997 voor de eerste keer op studentenexpeditie gingen naar het koude en noordelijke Spitsbergen. Iets meer dan 20 jaar geleden trokken we met een volle rugzak, kerosine, muesli, jachtgeweren tegen ijsberen en veel zin voor avontuur over de arctische toendra van “Svalbard”. Een onvergetelijke, avontuurlijke kampeerreis die ons waarschijnlijk meer gevormd heeft dan we zelf beseften.

Terwijl we gezamenlijk genoten van betere versies van de gekende vriesdroogmaaltijden “chili con carna” “pasta” en “vleessaus”, vertelde ik de kinderen dat die “grijze” mannen mijn proffen waren van vroeger.  Sander en Toon keken hun ogen uit. Deze mannen en vrouwen leken niet ouder te zijn geworden. Nog steeds gebeten door avontuurlijk reizen en een voorkeur voor desolate plekken. Hun ogen twinkelden als ze over hun laatste reizen spraken. Wij, de studenten van toen, beseften dat we hun leeftijd hadden van toen. Zouden wij nu ook met zo’n bende studenten op zo’n reis vertrekken?

Het werd mij ook duidelijk dat de afgelopen 17 jaren meer bepalend waren dan die laatste 3 met “K”.  In die periode maakten we allemaal nog vele reizen naar het koude en desolate noorden; Alaska, Noorwegen, Zweden, Ijsland,… . En of bestemmingen met nomadenculturen; Mongolië, Atlasgebergte, Kenia,….  Het leken net die elementen te zijn die ons allemaal nog steeds verbonden zonder dat we dat beseften. Want de verschillende studiekeuzes hadden ons uit elkaar gedreven en slechts enkele hadden elkaar terug gevonden via hun werk.

Er was zoveel gebeurd in die periode na de reis/studies. Zoveel meer dan die recente “K” . De ontmoeting met desbetreffende partner, de keuze van/voor beroep en carrière, het uitbouwen van een gezin, het (ver)bouwen van een huis,…. Ik realiseerde me dat ik meer gevormd was door die zaken, dan door de afgelopen 3 jaren. “Elke” was duidelijk meer dan… . De psy had gelijk. Het deed zoveel deugd om er bewust geen aandacht te geven. Ik geef toe. Het vroeg hier en daar een beetje ombuigen van een verhaal of zaken wat ontwijken in een conversatie. Ik ben al meer dan 3 jaar niet meer aan het “werk”. Maar, dat wil niet zeggen, dat ik er niet over kan meepraten ;).

De volgende dag wentelde ik me een beetje in een overwinningsroes. Voor de gelegenheid had ik mijn fotoboek en reisverslag terug bovengehaald. Daarbij stak ook een landkaart met daarop onze route en opmerkingen van mede-reizigers. Eén van de proffen had me tot “guitige amazone” gedoopt. Omdat ik over de arctische toendra huppelde en hij me niet kon volgen. Ik heb ze teruggevonden, die guitige amazone, … Ze kan door omstandigheden wel niet meer zo goed tegen de koude. Vandaar dat ze (bijna) klaar staat om met kroost, moeder en man door de warme Afrikaanse Savanne te huppelen.

Advertenties

40 jaar “Staying Alive” of Leven

Eind november was het zover; mijn grote verjaardagsfuif om die 40 jaar zo uitbundig mogelijk te vieren. Ik had er zo hard naar uitgekeken om allerlei redenen.
Drie jaar geleden leek dat een magische grens, die ik moest en zou halen. Ook omdat kleine Tijl bijna 4 jaar is. De leeftijd waarop ik mijn eerste echte herinnering heb. De leeftijd waarop hij hopelijk een levendige herinnering aan zijn grootvader (en mama) heeft.
Door de grote vermoeidheid tijdens de chemo’s 2 jaar geleden, was het niet mogelijk om een groot dansfeest te organiseren op onze trouw. Ik maak wel eens graag een groovy danspasje op de dansvloer en kan daar zo van genieten. Het werd dus uitstel maar zeker geen afstel, dat beloofde ik mezelf.

Met een 5-tal biologie -vriendinnen sloegen we de handen in elkaar en stampten een “nostalgische” 4.0.1 fuif (of was het meer en feestje) uit de grond. Het was leuk en ook en beetje wennen om na 20 jaar terug samen te werken aan één project. Het werd een knaller van een fuif, waar de nostalgie niet weg te denken was. Er werd gedanst dat het een lieve lust was. De beentjes gingen ondanks de iets oudere leeftijd nog vlotjes de lucht in. Op een gegeven moment danste ik al roepend “Staying Alive” (uit jawel 1977) mijn voeten letterlijk van onder mijn lijf (de neuropathie reikte tot aan mijn knieën) omringd door een opgehitste dansende meute.  Heerlijk ! Even alles vergeten en opgaan in de muziek en het voortreffelijk gezelschap. Dat smaakte enorm naar meer fuiven of feestjes, die avond zelf. De week erna was het vooral recupereren, recupereren en recupereren… en deze keer was ik niet de enige. We zijn echt geen 20 meer.

Op mijn 40ste verjaardag zelf, gooide ik letterlijk mijn nieuwe voordeur open. Het werd een gezellig komen en gaan van familie, kennissen, buren en vrienden. Met de zelfgemaakte zuurkool, gehaktbrood en kriekjes werd het onbewust ook een klein eerbetoon aan Vaartje. De kinderen vonden het feesten heerlijk. Tijl is al volop zijn feestjes zoals die van mama aan het plannen. Vooral het dansfeest, de zaal, de muziek en de lichten maakte een diepe indruk. Toon die oefent al een tijdje als dj en kijkt uit naar zijn eerste optreden. Sander genoot vooral van het gezelschap van neven, nichten en vriendjes.

En nog dit…
Vanaf deze week is mijn verhaal (lichtelijk herschreven) van in Knack ook te lezen in het clubblad Leven. Ik ben blij met deze”mildere” versie met mooiere titel. Maar, ik ben vooral blij met het besef dat dit verhaal echt wel achter ons ligt. Het lijkt alsof ik terug wat meer “geaard” ben op één of andere manier. Die getuigenis heeft daar een grote rol in gespeeld. Lees vooral ook alle andere inspirerende verhalen van kankerpatiënten. Of laat ze bewust links liggen. Je ziet maar.

Incasseren en benoveren

” Onderstaand moet je zingen op de aanstekelijke melodie van “repeteren, repeteren” van Samson en Gert. Het bleef deze zomervakantie maar in mijn hoofd rondgaan en toen kwam dan de spot over “benoveren”.  En wat deden we dit najaar ? Benoveren en incasseren.

incasseren, incasseren
wie zijn best doet, kan het leren
incasseren,  verteren en opveren

incasseren, incasseren
wie niet wil, zal het ook leren
incasseren, verteren en opveren

niet te veel, niet te erg
hoofd naar omhoog en naar omlaag
al die vreselijke nieuwtjes
oh die hoor ik toch niet graag

incasseren, incasseren
wie niet wil, zal het ook leren
incasseren, verteren en opveren

voor en na (tussenin en met)

Voor en na,… het lijkt wel een make over rubriek van een kappersdamesblad. Maar, we ervaren het allemaal zo duidelijk. Er is een duidelijk zorgeloos leven voor de diagnose en een bezorgder leven na. En bij ons zit er dan nog een gek stukje ergens tussenin.

Het was Sander die het heel concreet uitsprak een tijdje geleden. We maakten samen een lijst van de belangrijkste gebeurtenissen in zijn jonge leven als voorbereiding voor zijn communie/lentefeest. “De geboortes van de broers, de trouw van mama en papa…” “En de dag dat jij ziek werd, he mama!” Het hakte er weer hard in. Het Knack artikel las hij in stukjes onder onze begeleiding. Hij vertelde ons dat hij zo bang was geweest die periode dat ik zou doodgaan volgens de dokters. Die drukkende angst was nu wel weer weg.
Onlangs keken we met zijn allen samen naar de film “we bought a zoo” op tv. Het beeld van vliegers in de lucht en de muziek van de ijslandse groep “Sigur Ros“, die bij ons wel eens opstaat, riepen bij hem de zorgeloze tijd van voor de ziekte terug op. “Mama, dat doet me zo denken aan de tijd van voor je ziek was.” Verder vond hij de kussende tieners in de film ook wel eng. (oef )

Toon ervaart het anders. Hij wil vooral nog zekerheid dat ik dingen kan doen met hem zoals ik dat met Sander deed.  Zo ging ik samen met hem en zijn klasgenoten van de derde kleuterklas ook op uitstap naar Planckendael. Na het lentefeest van Sander, vroeg hij me direct of ik op zijn lentefeest er nog ging bijzijn. Een belofte die ik niet kan maken, maar samen een feest plannen en uitdokteren kan ik nu wel. Het thema acrobaat en circus liggen al een beetje vast, het type taart en de selfie zijn ook al redelijk uitgewerkt. De psy stelt me gerust, wat er is in de kinderfantasie, bestaat ook echt voor hen. Het lentefeest met mama is er al een beetje. En volgend schooljaar worden Steven en ik weer leesouder voor het eerste leerjaar en deze keer voor de klas van Toon.

En Tijl?
Hij kent geen voor, hij kent enkel met … zijn (zieke) mama. Hij kent alleen het zeer aanwezige gevoel en nood aan verbondenheid in ons gezin. Hij is de koning van de knuffels. Op de kop van de eettafel neemt hij te pas en te onpas Steven en mijn hand vast en roept luid “knuffeltijd” en dan wordt er volop geknuffeld. Er wordt ’s avonds met mama geknuffeld in de zetel terwijl we samen met Ketnet, de winkelkarquiz en het weer de dag afsluiten. ’s Morgens gaan we voor de bekende “sandwich”knuffel. Afhankelijk van de plek in het grote bed kan je worstje, saus of sandwichbroodje zijn. En als je vroeg wakker bent, kan je ook stiekem je unieke mamaknuffel komen opeisen. Slapen gaat nu eenmaal beter tussen je ouders in.

Vandaag blaas ik mijn eerste NET kaarsje uit. Weeral een wonderlijk jaar erbij ! De tijd vliegt voorbij, ook al is hij zo kostbaar geworden.

Elke groet ’s morgens (opnieuw) haar lichaam

Dag vetcelletjes op mijn dijen,
jullie kunnen allemaal terug uit deinen.

Dag weerbarstige haarpiekjes op mijn hoofd,
ik heb altijd in jullie terugkeer geloofd.

Dag port a cath,
handige toegang tot mijn bloedvat.

Vaarwel spuitprikplekjes in de buik,
met jullie is het over en uit.

Hello neuropathie tot aan mijn knie,
Hoezo, ik voel je nie ?

Vaarwel nagelriemchemokringen op mijn dikke teen,
ik knip je wel weg, zo meteen.

Dag lijf !
Ik denk dat ik hier nog wel even blijf!

 

Ode aan Toon’s infuuspaal

img_2082In het kader van de Dag tegen Kanker organiseert ZNA  Jan Palfijn, tijdens de week van 17/10/2016 -21/10/2016, een tentoonstelling van kunstwerken ontworpen door (ex-)patiënten.  Het gevarieerde aanbod bestaat uit schilderijen, beeldhouwwerk en fotocollage. De tentoonstelling is open tussen 10u en 17u in de gang van het oncologisch dagziekenhuis.  Toon, Moekske en ik zorgden voor de fotocollage “Ode aan de infuuspaal” die nog deze week aan de muur van de “prik” hangt te blinken. Hieronder een poging om het op een blog te krijgen.

img_2027Oh, gij

Vertrouwde chemostok van krom metaal
met stekker,
blauwe pomp en suikerzakjes aan

Met je gammele wieltjes
sleep ik je overal met me mee
van mijn bed, de keukentafel tot in de wc

Ineens veel stress
dsc_0588
Ik wil hier snel vandaan
want daar komen de
paarse handschoenen en oranje zakken aan

Maak nu maar rap
veel lawaai
dan is het hier snel gedaan

img_2012

Oeps, nog een stomp

Ik moet je op het einde nog inruilen voor die
kleine roze ballonpomp

En later thuis

om mama’s ziekte beter te verstaan
knutselt Toon zijn eigen “fuuspaal”
met alles op en aan

En morgen alledrie met de  pet op tegen kanker naar school !

2 genoten = genieten

Afgelopen zondag was een speciale dag. Zo’n dag die met stip in onze agenda stond. Twee activiteiten die we voor geen goud van de wereld wilden missen. Een dag waarop ik mezelf ging smijten als enthousiaste toeschouwer. De mogelijke energieschade zou ik achteraf wel opmeten. Deze dag ging me immers energie geven voor weken. Mijn twee “genoten”, zij smeten zich ook en hoe !

Bernard de lotgenoot, vertoonde zo fier als een pauw aan een groot publiek zijn nieuwe kortfilm “Koffie”.  Als aperitief kregen we zijn vorige twee kortfilms er ook bij. Hij overwon zichzelf en zijn aangekondigde dood en nog zoveel meer met deze première. Wij gingen op in zijn eigenzinnige “geweldige” kortfilms en de open eindes zinderen nu nog na. We genoten van het blijde weerzien met het ganse gezin, de dikke knuffels, de helderheid en de levenslust in zijn ogen. “Bernard, mocht je mijn briefje niet terugvinden in de hoop. Ik vond “in a landscape” het meest beklijvend door de traagheid en de wind. Er kan er maar één de eerste en tegelijkertijd de laatste zijn, zeker.”

Sam de klasgenoot, zong letterlijk de Franse sterren van de Brasschaatse hemel in het onterecht onbekende programma Ritz en Route. We zagen hem groeien als performer en zanger op het podium en dat voor een publiek van familie en vele bekenden. Tijdens de pauze deelde ik bijna handtekeningen uit omdat de zanger bij mij in de klas had gezeten. Zo mooi, zo’n stembereik, zo’n goede muzikanten en zo’n verrassend programma. Afwezigen hadden ongelooflijk ongelijk. Deze performance verdient zoveel meer aandacht. Men zegge het voort of beter zinge het voort ! Ik zweef vandaag nog door de kamer op de klanken van Vivre zoals alleen Sam Stuyck dat kan zingen. ” Sam, mevrouw Vermosen zou zo trots op je zijn.  Zoveel Franse teksten en dat uit het blote hoofd. Zo blij en fier dat ik in je klas zat. Hopelijk vergeeft Vermosen mij de fout in het vorige blogbericht.”

“Schoonheid komt op vele manieren. En het was zondag echt zo schoon ! Dankjewel!”